تبلیغات
مجربات طب سنتی

مجربات طب سنتی

مجرب ترین نسخه های طب سنتی،خواص گیاهان دارویی،دانلود فیلم و صوت آموزش طب سنتی،اخبارومقالات

طب سنتی : معرفی طب




قدمت و پیشینه ی طب سنتی را در هیچ كشوری به درستی نمی‌توان تخمین زد اما می‌توان این احتمال را داد كه با خلقت بشر علم پزشكی نیز به وجود آمد. در مجموع از زمانی كه انسان در بدن خود درد و ناخوشی را حس كرد برای كاهش درد به روش یا روش‌هایی متوسل شد و از همان زمان طبابت آغاز گردید. طب سنتی در گذشته پیشه‌ای محسوب می‌شد كه سلامت از دست رفته انسان را از طریق علم و عمل به بدن وی بازمی‌گرداند. طب سنتی در قدیم به طب ركاء و طب‌العجائز و یا فولك مدیسین مشهور بود. هر قوم یا هر ملیتی از نظر داشتن طب سنتی بسیار غنی هستند چرا كه برای درمان امراض مختلف به شیوه‌های خاص خود عمل می‌نمودند. از دیرباز در ایران سابقة درخشان پزشكی و درمان وجود داشته است و دانشمندان سرشناس بسیاری در این علم ظهور كردند كه آثار آنها مورد تدریس و تحقیق بزرگ‌ترین مراكز علمی جهان بوده است. ریشه طب سنتی در ایران بر مبنای تعالیم اوستا و زرتشت بود كه نمونه‌هایی از آن را در اشعار فردوسی درباره جمشید می‌بینیم. طب سنتی ایران تشكیل شده است از طب قدیم فلات ایران، طب شرقی، طب یونانی، طب شفاهی و طب اسلامی كه روایات بزرگان دینی بر آن اشاره دارد. ایرانیان سهم بزرگی در پیشرفت طب قدیم داشتند و بزرگ‌ترین عواملی كه در بنیانگذاری هسته مركزی طب سنتی دخالت داشتند علاوه بر ویژگی‌های طبیعی می‌توان به فتوحات و سیاست شاهان هخامنشی و ساسانی به ویژه كوروش، شاه‌پور اول، انوشیروان و پس از آن به آیین اسلام اشاره كرد.
مهم‌ترین امتیاز اسلام در این خصوص دستورات قرآن و بزرگان دین در امر تفكر و تدبر در محیط زیست و درون وجود انسان و تشویق مسلمانان به یادگیری علم بود كه در نتیجة آن گسترش تمامی علوم پیشین و تازه‌سازی آنها بود كه ایرانیان در این قسمت یعنی طب سهمی بسیار بزرگ داشتند. چنانكه می‌دانیم بزرگ‌ترین پزشكان عالم اسلام ایرانی بودند و طب سنتی در همان دوره‌های اولیه در كشورهای مختلف جهان به سرعت گسترش یافت.


در هر دوره‌ای از تاریخ به تعداد اطباء افزوده شد و هر كدام اصولی را به علم طب افزودند. فن طبابت بیشتر مربوط به استعداد شخصی است چه بسا پزشكانی كه بسیار خوب تحصیل كرده اند اما در تشخیص بیماری دچار مشكل بودند.


در تمدن اسلامی گروهی از پزشكان (به ویژه در بین ایرانیان) پا به میدان گذاشتند كه با داشتن استعداد پزشكی در تشخیص بیماری‌ها نام پرافتخاری را نصیب خود كردند. سرشناس‌ترین این پزشكان ایرانی زكریای رازی، ابوعلی‌سینا، مجوزی، موفق‌هروی، جرجانی، حكیم مؤمن بودند. اساس تشخیص بیماری توسط این پزشكان در طب سنتی بر مبنای این بود كه آن‌ها برای انسان چهار طبع یا صفت را در نظر می‌گرفتند كه عبارت بودند از گرمی، برودت، رطوبت و یبوست كه گرمی از حرارت، برودت از سردی، رطوبت از تری و یبوست از خشكی پدیدار می‌شد و از تركیب كردن این طبع‌ها بود كه خصوصیات دیگری چون گرمی و خشكی، گرمی و تری، سردی و تری و سردی و خشكی حاصل می‌شد و از آنجا كه 4 عنصر تشكیل‌دهندة جهان را آتش، هوا، آب و خاك می‌دانستند هر كدام از خواص اشیاء و عناصر را در خاصیت طبع ها می‌آوردند به‌طوری كه آتش و نور (گرمی و خشكی)، هوا (گرمی و تری)، آب (سردی و تری) و خاك (سردی و خشكی) را شامل می‌شد. بعد از تقسیم‌بندی طبع‌ها و توزیع هر كدام در عناصر چهارگانه در استان مزاج‌ها پدید می‌آید. مثلاً اگر گرمی و سردی با هم در یك فرد باشند و خشكی بر رطوبت یا تری غالب باشد آن فرد را خشك‌مزاج گویند.


از سوی دیگر با خوردن خوراك‌ها فعل و انفعالاتی بر روی غذا و خوراك‌ها در بدن پدید می‌آید كه آنها را صفرا (زردآب)، دم (خون)، بلغم (خون سفید) و سودا (زردآب سوخته) می‌نامیدند. بعضی از این اخلاط برای بدن خوب و برخی مضرند. اخلاط خوب آنهایی هستند كه به بدن خوراك و نیرو می‌رسانند و جایگزین مایعات یا رطوبت از دست رفته شوند و خلط‌های (اخلاط) بد آنهایی هستند كه چنین عملی را در انسان انجام نمی‌دهند و عمل تغذیه بدن باید با دارو مداوا شود. از نظر پزشكان طب سنتی در صورت رعایت نشدن تعادل در اموری چون خوردن و آشامیدن، هوا، خواب، بیداری، اعراض نفسانی، حركت و سكون، احتباس و استفراغ، بدن از سیر طبیعی و مزاج اصلی خود منحرف می‌شود و سلامت ذاتی او به خطر می‌افتد و شخص دچار مرض (بیماری) می‌شود. از این‌رو نیاز به دارو پیدا می‌كند تا به حالت اصلی خود برگردد. این دارو است كه می‌تواند با كمك طبیعت و با دقت نظر، مزاج را به حالت طبیعی بازگرداند. بنابراین یك اصول پزشكی خاصی وجود داشت كه پزشكان آن زمان می‌بایستی به آن آشنایی داشته باشند تا در درمان‌ها از آن استفاده كنند.


در طب قدیم برای معالجه بیشتر بیماری‌ها از گیاهان استفاده می‌كردند چنانكه می‌توان پیشرفت داروهای گیاهی را همپای پیشرفت طب سنتی دانست. در قدیمی‌ترین سند خطی طب سنتی كه به خط میخی بابلی در اور و بین‌النهرین كشف شده بحث از علم طب و درمان‌شناسی به ویژه با ریشه، ساقه و برگ گیاهان شده است كه به احتمال زیاد به 300 سال پیش از میلاد مربوط می‌شد.


در ایران باستان نیز از گیاهانی چون كندر، صندل، كافور و عود برای بخور دادن استفاده می‌كردند. استفاده از گیاهان به شیوه‌های مختلفی چون افشره، جوشانده، ضماد، روغن و یا خام آن صورت می‌گرفت. شستشوی بدن با عصاره آمیخته به گیاهان در قدیم بسیار رایج بود. پدر طب سنتی در ایران ابوعلی‌سینا است كه در زمینه گیاه‌درمانی و دارودرمانی از نوابغ روزگار بود، تمدن اسلامی در قرن هفتم میلادی رشد چشمگیر خود را در علم پزشكی شروع كرد و شاهد تكامل گسترده در زمانی كوتاه بود و پزشكان برجسته‌ای پزشكی را از اعماقی كه در آن افتاده بود بالا كشیدند و سبب پیشرفت آن شدند. دانشمندان بزرگ اروپایی و پزشكان قرون وسطی و رنسانس تحسین خود را اعلام كردند و مهارت بزرگ پزشكان اسلامی را پذیرفتند. از جمله این پزشكان نامی می‌توان به رازی پزشك متخصص بغداد، ابوعلی‌سینا كه سردسته پزشكان بود و زهراوی پدر جراحی عرب اشاره كرد.



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 16 آبان 1391 توسط seyed
بابا آدم 
به فارسى به آن «بابا آدم» و «فیل گوش» گویند و در كتب طب سنتى با نامهاى «لوف كبیر» ، «آراقیطون» و «فیلجوش» آمده است. به فرانسوى Bardane و Glouteron و Gratteron و "Greatteau" و "Herbe aux teigneux" زیرا سابقا از برگ و عصارۀ برگ آن در فرانسه براى معالجۀ كچلى استفاده مى‌شده است و به انگلیسى Burdock و Cockle-bur گفته مى‌شود. گیاهى است از خانوادۀ Compositae تیرۀ فرعى Tubuliflorae نام علمى آن Arctium lappa L. و مترادف آن Lappa major Gaertn. و Arctium majus Bernh. مى‌باشد.





 

ادامه مطلب...
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 11 اردیبهشت 1392 توسط seyed


شبکه خبری آموزشی گیاهان دارویی فایل صوتی سخنان جناب آقای دکتر محمدحسین صالحی سورمقی را برای دانلود در اختیار شما قرار می‌دهد.


دکتر محمدحسین صالحی سورمقی نویسنده کتاب “گیاهان دارویی و گیاه درمانی” در این فایل صوتی به ارائه اطلاعاتی درباره گیاهان دارویی، فواید و عوارض احتمالی آنها می‌پردازد.

  


دانلود فایل صوتی

حجم: 4 مگابایت


نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 5 اردیبهشت 1392 توسط seyed
شوكران كبیر
به فارسى«شوكران»گویند و در كتب طب سنتى«شوكران»و«حفوظه»نامبرده‌مى‌شود.در كتب قدیم فارسى با نامهاى«شیكران»و«سیكران»و«دورس تفتى»و«بیخ‌كوهى»و«بیخ تفتى»و«باریقون»و«قونیون»و«جقوطه»و«شوكران آتنى»آمده است‌(دهخدا).به فرانسوى‌ ?eugic ednarG و e?etehcat ?eugiC و etarcos ed ?eugiG وبه انگلیسى‌ kcolmeH و muinoC گویند.گیاهى است از خانوادهء earefillebmU نام‌علمى آن‌ .L mutalucam muinoC و مترادف آن‌ .ztnarC silaniciffo atuciC است.

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 4 اردیبهشت 1392 توسط seyed
(تعداد کل صفحات:31)      ...   2   3   4   5   6   7   8   ...