تبلیغات
مجربات طب سنتی - مازریون

آدرس آی پی:
سیستم عامل:
نسخه: بیت
اندازه تصویر:

مجربات طب سنتی - مازریون

مجرب ترین نسخه های طب سنتی،خواص گیاهان دارویی،دانلود فیلم و صوت آموزش طب سنتی،اخبارومقالات

به کانال تلگرام مجربات طب سنتی با 110 هزار عضو بپیوندید
@Tebesonati391
صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نسخه ی موبایل
تبلیغات

تبلیغات

امکانات



معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

نویسندگان

آمار

کل مطالب ارسالی:
کل نویسندگان:
بازدید امروز:
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل:
بازدید کل :
آخرین بازید :
آخرین بروزرسانی:

خوش آمدید لطفا برای حمایت از وبلاگ روی بنرهای تبلیغاتی کلیک کنید با تشکر
آپلود عکس
موضوع: خواص گیاهان دارویی | نویسنده: seyed
مازریون
در كتب طب سنتى با نامهاى «مازریون» و «هفت برگ» و «خامالا» و «خامالیوس» و «زیتون الارض» نامبرده مى‌شود. نام محلى آن در ارتفاعات نوشهر «مرخا» مى‌باشد. به فرانسوى Daphne و Bois de Garou و le Daphne morillon و Mezereon و Bois joli و Bois gentil و به انگلیسى Mezerum و Mezereon و February daphne و Dwarf laurel و Spurge olive گفته مى‌شود. گیاهى است از خانوادۀ Thymelaeaceae نام علمى آن Daphne mezereum L. و مترادفهاى آن Thymelaea Praecox Gilib. و Thymelaea mezereum Scop. مى‌باشد.
دیوسكوریدس این گیاه را «كاملایا» نامیده است. كلمۀ Daphne اصطلاح یونانى براى درخت برگ بو مى‌باشد كه به جنس مازریون منتقل شده است.


مشخصات


مازریون درختچه‌اى است كوتاه كه بلندى آن تا  ۵ / ١  متر مى‌باشد در حد درختچه سماق. برگهاى آن بیضى دراز از دو سر باریك، رنگ زیر برگ سبز غبارى است كه سفید به نظر مى‌رسد. گلهاى آن قرمز ارغوانى و بندرت سفید، معطّر كه به‌طور مجتمع در امتداد قسمت انتهایى محور شاخۀ گل‌دهنده در اواخر زمستان و اوایل بهار ظاهر مى‌شود و برگها معمولا پس از ظهور گلها مى‌رویند. این درختچه به سبب گلهاى زیبا و در عین حال زودرس خارج فصل كه دارد، در گل‌كارى و باغچه كاشته مى‌شود.میوۀ آن قرمز كوچك تخم‌مرغى‌شكل و سمّى است. تكثیر آن از طریق قلمه‌هاى تابستانى نارس است كه در ماسه و پیت  ١ كاشته مى‌شود و ریشه مى‌دهد. آن را از طریق كاشت تخم نیز تكثیر مى‌كنند. این گیاه در اروپا و آسیا به‌طور خودرو مى‌روید. در ایران در مناطق مختلف شمال غرب كشور و در جنگلهاى طالش و كلاردشت و دینوچال و گلندرود و زیر آب به‌طور وحشى دیده مى‌شود و ضمنا در شهرها براى گل زیباى آن پرورش داده مى‌شود. معمولا به قطعات پوست نازك درختچه دافنه «گارو» گفته مى‌شود. خیلى سخت است در سطح آن خالهاى سفید كوچكى دیده مى‌شود، رنگ چوب داخل آن زرد مایل به سفید است.

تركیبات شیمیایى

از نظر تركیبات شیمیایى در پوست درختچه مازریون وجود نوعى رزین به نام مزرئین رزین  ٢ و دافنین  ٣ و یك قند متبلور گزارش شده است [كاریونه و كیمورا].

خواص-كاربرد

در ژاپن پوست درختچه را به عنوان یك جزء محرّك در داروهاى معالج روماتیسم وارد مى‌كنند زیرا سرخ‌كنندۀ پوست است. ضمنا در استعمال داخلى نیز به عنوان داروى محرّك و مدّر براى معالجۀ روماتیسم مصرف دارد. در تعدادى از اسناد علمى طب سنتى ایرانى از جوشانده و شربت آن در مصرف داخلى براى دفع عوارض سیفیلیس و اختلالات جلدى استفاده شده است و در تهیۀ جوشانده و شربت آن سابقا تركیبات زیر توصیه مى‌شده است:

جوشاندۀ پوست مازریون: ۵  گرم پوست مازریون را در  ١۵٠٠  گرم آب آن‌قدر باید جوشاند كه پس از صاف شدن در حدود  ١٠٠٠  گرم باقى بماند و پس از آن  ١٠  گرم مغز ریشۀ شیرین‌بیان در آن بجوشانند و صاف كنند و در عرض روز فنجان فنجان براى معالجۀ سیفیلیس بیاشامند.

عصارۀ اترى پوست مازریون (گارو) : پوست درختچه  ١  واحد، الكل  ٨٠  درجه ٧  واحد و اترسولفوریك  ١  واحد. پوست را نیم‌كوب كرده و با الكل در ظرف دپلاسمان ریخته و صاف‌شده را در حمام ماریه تقطیر كنند تا الكل آن خارج گردد و محصول را در صراحى با اتر مخلوط نمایند و مدت  ٢۴  ساعت بگذارند بماند و صاف روى آن را برداشته و براى گرفتن اتر مجددا آن را در حمام ماریه تقطیر نمایند و عمل تبخیر را تا حد غلظت عصاره ادامه دهند. این عصاره تاول‌آور است و در ساختن پوماد سرخ‌كننده و تاول‌آور گارو و كاغذ آن كاربرد دارد.

شربت مازریون: ١  دسى‌گرم عصارۀ الكلى مازریون را در  ۵٠  گرم شربت ساده مخلوط كنند و در موارد سیفیلیس از  ۶٠ - ۴٠  گرم در روز بخورند.

جوشانده براى معالجۀ هرپس  ١ : ۶٠  گرم عشبه، ۴  گرم پوست مازریون، ۵  گرم تخم گشنیز و  ۵  گرم ریشۀ شیرین‌بیان را در  ١٠٠٠  گرم آب بجوشانند و صاف كرده، در عرض روز فنجان فنجان میل كنند.

در عین حال كه در اكثر مدارك كهن پوست درختچه از نظر طبى مورد توجه مى‌باشد در معدودى از اسناد از جمله در مخزن الادویه آمده است كه اطباى سنتى ایران از نظر خواص دارویى توجه به برگ گیاه نیز داشته‌اند و نوشته شده كه برگ آن از نظر مسهلى خیلى قوى است و پس از خوردن آن عوارض شدید غیر قابل كنترلى ایجاد مى‌شود و لذا باید قبل از خوردن اصلاح و تعدیل شود و پس از آن خورده شود. براى این اصلاح دستور این است كه برگهاى آن را به مقدار مورد نظر گرفته و تمیز كرده و  ۴٨  ساعت در سركه بخیسانند و در این مدت  ٣ - ٢  بار سركه آن را عوض كنند، سپس خشك كرده و كوبیده و با روغن بادام چرب و آغشته نمایند. در مواردى كه به عنوان مسهل مواد سوداوى مصرف مى‌شود با تربد تعدیل شده و افتیمون، پوست هلیله زرد، گل سرخ، ربّ ریشۀ شیرین‌بیان و زیرۀ كرمانى و نمك هندى با آن مخلوط كرده و بخورند و در مواردى كه به منظور مسهل زردآب و بلغم خورده شود با موادى نظیر ایرسا و آسارون، عصارۀ غافث، افسنطین، سنبل الطیب، مصطكى، مرّمكى، سكبینج، نمك هندى، هلیله زرد و تخم كرفس مخلوط كرده و بخورند بسیار مؤثر است و عوارضى نیز ایجاد نمى‌كند. در مورد ضرورت تدبیر و اصلاح مازریون داستانى در كتب طب سنتى نقل مى‌كنند كه چون نشانه‌اى از روشهاى تحقیق عملى حكماى طب سنتى است براى اطلاع علاقه‌مندان محقق عینا در اینجا مى‌آوریم:حكیم احمد تبتى در تاریخ الحكما نوشته است كه شخصى در بصره مبتلا به بیمارى استسقا بوده (البته چه نوع استسقا ذكر نشده است) و پس از سالها معالجه سرانجام بهبود نیافت و تمام اطبا منطقه او را جواب كردند. این مرد كه از ادامۀ زندگى قطع امید كرده بود گفت حال كه مى‌میرم چه بهتر است در این مدت كوتاه باقیمانده از عمر هرچه مى‌خواهم بخورم و پرهیز خردكننده‌اى را كه سالهاست به من تحمیل شده بشكنم. این مرد آزاد گذارده شد و اطبا نیز كه از معالجۀ او مأیوس بودند به او اجازه دادند هرچه مى‌خواهد بخورد. آن مرد گفت كه او را در كوچه و كنار محل عبور عمومى بگذارند تا از چیزهایى كه در بازار براى فروش عرضه مى‌شود آنچه كه دلش مى‌خواهد انتخاب كرده بخرد و بخورد و چنان كردند. اتفاقا اولین فروشنده‌اى كه از آن محل عبور مى‌كرد ملخ پخته مى‌فروخت و در مرد میل وافرى بخوردن ملخ پخته ایجاد شد و از این ملخ پخته خرید و خورد. پس از ساعتى معده او منقلب شد و شروع كرد به كار كردن و این اسهال ادامه یافت و تا چندین ساعت در اثر این اسهال آن‌قدر آب زرد متعفن از شكم او بیرون آمد كه هیچ‌كس باور نمى‌كرد آن همه مایع در شكم او بوده است. و پس از آن بتدریج و بسرعت استسقاى او شفا یافت و نجات پیدا كرد. وقتى این خبر عجیب به گوش اطبایى كه از علاج او دست شسته بودند، رسید همه حیران و متعجب كه چه ارتباطى ممكن است بین ملخ پخته و خاصیت مسهلى شدید زردآب باشد. زیرا اصولا ملخ پخته قابض است و قاعدتا باید عكس این عمل رخ داده باشد و هیچ نوع ارتباط منطقى بین خاصیت ملخ پخته و رفع بیمارى استسقا به نظرشان نمى‌آمد. یكى از اطبا كه اهل تحقیق و بررسى بود موضوع را دنبال كرد و به فروشنده ملخ پخته مراجعه نمود و از او پرسشهایى كرد كه این ملخها را از كجا صید كرده است، شرایط آن منطقه و گیاهان آن محل چیست. فروشنده گفت این ملخها را از محلى صید كرده‌ام كه تقریبا گیاه غالب آن منطقه درختچه‌هاى مازریون است و چیز دیگرى نمى‌روید و خوراك این ملخها فقط برگهاى مازریون بوده است. طبیب محقق با شنیدن این اطلاعات به ریشۀ ماجرا پى برد زیرا مى‌دانست برگ مازریون خاصیت مسهلى دارد ولى خاصیت آن به قدرى شدید و قوى است كه اگر بدون اصلاح و تدبیر و تعدیل تا  ۴  گرم آن خورده شود آن‌قدر اسهال ایجاد مى‌كند كه بند آوردن آن از اختیار خارج مى‌شود و به همین دلیل برگ را قبل از خوردن اصلاح و تدبیر مى‌كنند و پس از آن مى‌خورند و برگهایى را كه ملخها خورده بودند در جریان دو نوع اصلاح و تعدیل و كاهش شدت خاصیت مسهلى قرار گرفته اول اینكه در شكم ملخ در جریانتبدیل و تبدلات عصیر هاضمه ملخ قرار گرفته و مقدارى از حدّت آن كاسته شده است و پس از آن در مرحله پختن در آب جوش پخته شده و مجددا تعدیل گردیده است و به این ترتیب خوردن ملخ پخته‌ها این‌چنین شكل شفابخش بخود گرفته است.

از نظر طبیعت طبق رأى حكماى طب سنتى مازریون خیلى گرم و خشك است و از نظر خواص معتقدند كه دم‌كردۀ برگ آن اگر مضمضه شود، مسكّن درد دندان است. مسهل زردآب و دافع كرم كدو و كرم معده مى‌باشد و براى استسقاء لحمى  ١ ، استسقاى زقى (نوعى استسقا كه مایع در پردۀ صفاق شكم جمع مى‌شود) ، یرقان و ضعف كلیه نافع است خصوصا برگ تازۀ آنكه در دوران گل درختچه چیده شود و پس از تدبیر و اصلاح و خشك كردن اگر مقدار  ۵ / ١  گرم از آن را در  ٧۵٠  گرم آب جوش مخلوط با فودنج جبلى جوش دهند تا به ثلث برسد و صاف كرده و بیاشامند، دافع كرم شكم و بخصوص كرم كدو خواهد بود. اگر  ٨٠  گرم آن را در  ١۵٠  گرم سركه رقیق مدت دو ماه بخیسانند و آن را مالیده و صاف كنند و دو ماه دیگر بگذارند بماند و پس از آن بیاشامند براى استسقا و پاك كردن ترشحات پس از زایمان مفید است.

اگر  ٢۴  گرم آن را در  ٧۵٠  گرم آب بجوشانند تا به ثلث برسد و مالیده و صاف كنند و با  ٣٠  گرم روغن بادام شیرین مجددا بجوشانند آن‌قدر كه فقط روغن بماند امّا نسوزد،  ۴  گرم تا  ٢٠  گرم از این روغن مسهل مناسب و راحتى خواهد بود. خوردن دم‌كردۀ آن براى عسر البول یا سخت ادرار كردن نافع است. مقدار خوراك آن در  ٢ - ۵ / ١  گرم مى‌باشد.

خوردن برگ مازریون براى گرم‌مزاجها مضّر است و همچنین براى اطفال و اشخاص ضعیف نباید تجویز شود. در فصل گرما و مناطق حارّه خشك از خوردن آن باید اجتناب شود و به‌هرحال در مواردى كه خورده مى‌شود قبلا باید طبق دستور تعدیل و تدبیر اصلاح شود. مازریون شدیدا براى كبد مضّر است و قى‌آور مى‌باشد و غم و اندوه مى‌آورد و اگر  ٨  گرم آن بدون اینكه اصلاح شود خورده شود آن‌قدر قى و اسهال‌آور است كه هلاك مى‌كند و براى معالجۀ این مسمومیت باید به‌طور مكرر شیر گاو تازه خورد و آب سرد بر بدن ریخت و همچنین با خوردن آشهاى چرب و داروهاى خیلى سرد از خطر آن جلوگیرى كرد و شیرۀ درختچه آن سمّى و مهلك است و مصرف داخلى اصولا ندارد و در استعمال خارجى مالیدن آن براى رفعلكه‌هاى پوست مفید است. مصرف این گیاه باید زیر نظر پزشك باشد.

توضیح: نمك هندى كه در شرح فوق به آن اشاره شد از حل كردن خاكستر حاصل از سوزاندن چند گیاه در آب و پس از آن تقطیر محلول و جدا كردن املاح آن و ادامه تبخیر آن تا آنجا كه به صورت قوام درآید و در آخر منعقد و خشك شود، به دست مى‌آید. مادۀ خشك حاصل را مى‌كوبند و با نام نمك هندى در بازار عرضه مى‌شود. هربار  ۶ - ۴  گرم از آن را در تركیبها ریخته و مصرف مى‌كنند.
از گونه‌هاى مختلف دافن چند گونه دیگر كه در طب سنتى مستعمل است در ایران مى‌روید كه به ذكر دو گونۀ معروف مبادرت مى‌شود: 
 ١ . گونه Daphne oleoides Schreb. یا Daphne oleoides Lam. var Kurdica Born. . این‌گونه در ایران با اسامى محلى شناخته مى‌شود. در جبال بارز كرمان با نام «توربید» و «توربیت» و در لرستان با نام «الف» و در برخى مناطق نیز «تورونگ» گفته مى‌شود. 

مشخصات

درختچه‌اى است به بلندى یك متر با شاخه‌هاى پوشیده از كرك خزى پرپشت.

برگها چرمى همیشه سبز پوشیده از كرك به ابعاد  ١٢ - ٣ * ۴۵ - ١٠  میلى‌متر. گلها سفیدرنگ. میوۀ آن نیز سرخ‌رنگ است. این‌گونه در ایران در سپیددشت لرستان، قلعه دختر و در سیرجان و جبال بارز كرمان مى‌روید.

خواص-كاربرد

گیاهى است سمّى در هند از ریشۀ آن به عنوان مسهل مؤثرى استفاده مى‌شود. از برگها و پوست درخت در استعمال خارجى براى رفع ناراحتى‌هاى پوست به كار مى‌رود. دم‌كردۀ برگهاى آن را در موارد سوزاك مى‌خورند و روى آبسه‌ها و ورمها مى‌ریزند و مى‌مالند كه ورم را كاهش دهد. آزمایش شیمیایى برگهاى آن كمى خاصیت میكرب‌كشى در مقابل مایكرو كوكوس پیوژنس واریته اورئوس نشان مى‌دهد. 

 ٢ . میخك هندى

این‌گونه به فارسى «میخك هندى» و به انگلیسى Winter daphne گفته مى‌شود، نام علمى آن Daphne odora Thunb. var alba Hemsl. و مترادف آنDaphne indica Loisel. non L. مى‌باشد.

مشخصات

درختچه‌اى است بومى چین و ژاپن. همیشه سبز، زیبا با برگهاى سبز تیره و یشمى‌رنگ. گلهاى آن سفید و معطّر و در اوایل اردیبهشت شكفته مى‌شود. در ایران به صورت گل داخل ساختمان پرورش داده مى‌شود زیرا در مقابل سرما نابردبار است. 

در باغهاى شمال ایران در خارج از گل‌خانه نیز دوام مى‌آورد. باغبانها آن را میخك هندى مى‌نامند.

تركیبات شیمیایى

از نظر تركیبات شیمیایى داراى دافنین مى‌باشد. 

خواص-كاربرد

در چین از جوشاندۀ ریشه و برگهاى درختچه میخك هندى براى معالجۀ لارنژیت و ناراحتى حنجره  ١ [روا]. و زخم گلو و به صورت شست‌وشو براى تاولهاى آبله به كار مى‌رود [هوپر]. براى التیام ورم پستان  ٢ كاربرد دارد [استوارت]. 

این گیاهان سمّى هستند و در صورت ضرورت مصرف باید زیر نظر پزشك استفاده شود.

منبع: معارف گیاهی 5

برچسب ها: خواص مازریون ، معالجۀ روماتیسم ، معالجۀ سیفیلیس ، معالجۀ هرپس ، درد دندان ، ضعف كلیه ، دافع كرم كدو و كرم معده ،




 
آپلود عکس


script language=