تبلیغات
مجربات طب سنتی - ینجه

آدرس آی پی:
سیستم عامل:
نسخه: بیت
اندازه تصویر:

مجربات طب سنتی - ینجه

مجرب ترین نسخه های طب سنتی،خواص گیاهان دارویی،دانلود فیلم و صوت آموزش طب سنتی،اخبارومقالات

به کانال تلگرام مجربات طب سنتی با 110 هزار عضو بپیوندید
@Tebesonati391
صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نسخه ی موبایل
تبلیغات

تبلیغات

امکانات



معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

نویسندگان

آمار

کل مطالب ارسالی:
کل نویسندگان:
بازدید امروز:
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل:
بازدید کل :
آخرین بازید :
آخرین بروزرسانی:

خوش آمدید لطفا برای حمایت از وبلاگ روی بنرهای تبلیغاتی کلیک کنید با تشکر
آپلود عکس
موضوع: خواص گیاهان دارویی | نویسنده: seyed
ینجه
به فارسى «اسیست» و به تركى «یونجه» و در كتب طب سنتى با نامهاى «رطبه» (یونجه تر) ، «قتّ» (یونجه خشك) ، «برشین» و «برسیم حجازى» نامبرده شده است. به فرانسوى Luzerne و Luzerne Cultivee و Trefle de Bourgogne و Sainfoin ā fleur violette و به انگلیسى Alfalfa و Lucerne و Medicks گفته مى‌شود. گیاهى است از خانوادۀ Leguminosae نام علمى آن Medicago sativa L. 
مى‌باشد.


مشخصات

ینجه گیاهى است علفى چندساله با ریشه‌اى بسیار عمیق كه  ٣ - ٢  متر در عمق خاك فرومى‌رود. بلندى گیاه  ١٠٠ - ۵٠  سانتى‌متر است. برگهاى آن داراى  ٣  برگچه و هر برگچه بیضى با رنگ سبز تیره و تقریبا بى‌كرك و نوك‌تیز است (صفتى كه برگ ینجه را از برگ شبدر از نظر شكل متمایز مى‌سازد) . گلهاى آن به صورت سنبله با رنگ بنفش تیره یا آبى روشن است. میوۀ آن به شكل مارپیچى است مثل صدف حلزون كه معمولا  ٣  بار دور مارپیچى دارد. دانۀ آن در داخل میوه به شكل لوبیاى كوچك است. دانه‌هاى جوان آن زرد روشن و دانه‌هاى گیاه مسنّ قهوه‌اى مى‌باشد. 
تكثیر گیاه از طریق كشت بذر آن صورت مى‌گیرد كه در ایران در بهار یا در پاییز كاشته مى‌شود. اگر در پاییز كاشته شود مستقیما در مزرعه مى‌كارند. در مواردى كه در بهاركاشته مى‌شود ممكن است زیر یك گیاه پوشش مانند جو پاشیده شود. در این قبیل موارد براى اینكه نور بیشترى به گیاه جوان ینجه برسد جو را كم‌پشت مى‌كارند و مقدار بذر جو كمترى در هكتار مصرف مى‌كنند. ٢۵ - ٢٠  كیلوگرم بذر ینجه در هكتار كافى است. ینجه در خاكهاى قلیایى خوب مى‌شود و در اراضى اسید رشد خوبى ندارد. براى تهیۀ بذر ینجه معمولا گیاه سال سوم و چهارم براى بذرگیرى انتخاب مى‌شود كه پایه‌ها كاملا قوى و نیروى بذردهى كافى داشته باشند و پس از چین دوم و سوم زراعت را براى بذرگیرى باقى مى‌گذارند. 
ینجه به خصوص در مناطق گرمسیر به آب زیاد احتیاج دارد و هركجا كه ینجه‌كارى مى‌شود باید قبلا به فكر تدارك آب بود. موقع برداشت بذر ینجه موقعى است كه قسمت عمدۀ بذرها سیاه شده باشد. و موقع برداشت هر چین از علوفه ینجه موقعى است كه در حدود  ٣٠  درصد گلها باز شده باشد زیرا در این موقع برگها داراى حد اكثر پروتئین هستند. ینجه از اولین گیاهانى است كه بشر به آن دست یافته و براى علوفه كاشته است. با احتمال زیاد براى اولین بار در سالهاى  ٧٠٠  قبل از میلاد در ایران كاشته مى‌شده است و در اوایل  ۵٠٠  قبل از میلاد از ایران به یونان برده شده است. شاید سپاهیان خشایار شاه آن را به یونان برده باشند. در قرن اول پس از میلاد به ایتالیا وارد شده و در قرون هفت و هشت پس از میلاد به فرانسه و آلمان رفته است. 
در انگلستان تا اوایل قرن هجدهم ینجه كاشته نمى‌شده و شناخته نبوده است و در حال حاضر هم به علت شرایط اقلیمى نامساعد و خاكهاى اسید و مسایل دیگرى اصولا در انگلیس خیلى كم كاشته مى‌شود. پس از قرن هجدهم به سایر مناطق عالم انتشار یافته و در اروپا، امریكا، آسیا و سایر نقاط دنیا در مناطق مساعد با خاكهاى قلیایى در مساحت وسیعى كاشته مى‌شود. در ایران به علت وجود خاكهاى قلیایى (آسیاى شمالى) و در مناطقى كه آب كافى وجود دارد بخصوص در مناطق مركزى و جنوبى كاشته مى‌شود.

تركیبات شیمیایى 

از نظر تركیبات شیمیایى ینجه منبع غنى از ویتامینهاى A ، E و K است. ینجه تازه منبع غنى از ویتامین C نیز مى‌باشد. آنزیمهاى موجود در یونجه آمیلاز  ١ ،امولسین  ١ ، انورتاز  ٢ و پكتیناز  ٣ گزارش شده است. سایر تركیبات متفرقۀ موجود در یونجه عبارت‌اند از ( ۵ / ٢ - ۵ / ٠ ) درصد ساپونین‌هاى سمّى  ۴ ، یك آلكالوئید به نام ال-استاچیدرین  ۵ در حدود  ١۴ / ٠  درصد، دو كتون  ۶ ، میریستون  ٧ و آلفالفون  ٨ . در برگهاى یونجه در حدود  ٢٠  درصد پروتئین  ٩ نسبتا خوب وجود دارد كه داراى اسیدهاى امینه لیزین  ١٠ ، آرژینین  ١١ ، هیستیدین  ١٢ ، آدنین، فنیل‌آلانین  ١٣ ، آسپاراژین و سیستین  ١۴ است. بیشترین مقدار پروتئین در مرحلۀ شروع گل دادن گیاه مى‌باشد. در برگهاى یونجه مادۀ بتا-متیل-دى-گلوكوزید  ١۵ یافت مى‌شود ]S. G. I. M. P[ .

خواص-كاربرد 

یونجه در دامپرورى‌هایى كه با تكنولوژى جدید اداره مى‌شود به عنوان منبع غنى ویتامین A در خوراك طیور، گاو، اسب و خوك به كار مى‌رود و به سبب مصارف وسیعى كه براى علوفه دام دارد از نظر گیاه دارویى كمتر مورد توجه است ولى به هر حال در درمان برخى ناراحتى‌هاى انسان آثار مفیدى دارد. یونجه از نظر طبیعت طبق نظر حكماى طب سنتى گرم و تر است (تازۀ آن) و خشك آن گرم و خشك است. از نظر خواص به علت مواد معدنى كه دارد شیرۀ تازۀ آن براى استخوان‌بندىینجۀ مزروع A -میوه 
بخصوص در مراحل رشد مفید است. براى این كار از جوشاندۀ  ٣٠٠  گرم خشك آن در  ٣٠٠  گرم آب مى‌خورند و در مورد بچه‌ها جوشانده را صاف كرده با عسل مخلوط و به بچه‌ها مى‌دهند. مقدار خوراك آن روزانه یك لیوان كوچك براى بچه‌ها مى‌باشد. در چین یونجه تازه را مانند برگ چغندر و برگ اسفناج و سایر سبزیجات مى‌خورند ولى توجه شود كه یونجه نفّاخ است و به علت ساپونین كه دارد خوردن آن به مقدار زیاد و به صورت تازه حتى در مورد حیوانات نیز عوارض ناراحت‌كننده‌اى ایجاد مى‌كند. و در برّه‌هاى كوچك گاهى چریدن در یونجۀ تازه چنان نفخ ایجاد مى‌كند كه چوپانها مجبورند با سوراخ كردن شكم نفخ را خارج و حیوان را راحت كنند. 

یونجه ملیّن، مبهى، نفّاخ و خون‌ساز است. ضماد كوبیدۀ آن با عسل محللورمهاى سرد است و با سركه براى ورمهاى گرم و ضماد پختۀ آن روزى چند بار براى رعشه نافع است. تخم یونجه قابض و قاعده‌آور است و براى نرم كردن سینه و تسكین سرفه نافع است. مقدار خوراك آن  ٢٠ - ٨  گرم است. روغن تخم آن كه با روغن زیتون درست مى‌كنند، براى لقوه و رعشه چه از طریق خوردن و چه مالیدن مفید است.

منبع: معارف گیاهی 5

برچسب ها: خواص یونجه ، خون‌ساز ، نرم كردن سینه ، لقوه ، رعشه ،




 
آپلود عکس


script language=