تبلیغات
مجربات طب سنتی - هوفاریقون - چاى كوهى

آدرس آی پی:
سیستم عامل:
نسخه: بیت
اندازه تصویر:

مجربات طب سنتی - هوفاریقون - چاى كوهى

مجرب ترین نسخه های طب سنتی،خواص گیاهان دارویی،دانلود فیلم و صوت آموزش طب سنتی،اخبارومقالات

به کانال تلگرام مجربات طب سنتی با 110 هزار عضو بپیوندید
@Tebesonati391
صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نسخه ی موبایل
تبلیغات

تبلیغات

امکانات



معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

نویسندگان

آمار

کل مطالب ارسالی:
کل نویسندگان:
بازدید امروز:
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل:
بازدید کل :
آخرین بازید :
آخرین بروزرسانی:

خوش آمدید لطفا برای حمایت از وبلاگ روی بنرهای تبلیغاتی کلیک کنید با تشکر
آپلود عکس
موضوع: خواص گیاهان دارویی | نویسنده: seyed
هوفاریقون - چاى كوهى
در كتب طب سنتى «هوفاریقون» ، «داذى رومى» ، «گل راعى» و «قوریون» و به فارسى «علف چاى» ، «گل هزار چشم» و «چاى كوهى» نام برده مى‌شود. به فرانسوى آن را Millepertuis و Millepertuis officinal و Millepertuis common و Herbr de la saint-jean و به انگلیسى Hypericum و Hard hay و St. John's Wort نامند. گیاهى است از خانوادۀ Hypericaceae نام علمى آن Hypericum perforatum L. و مترادفهاى آن H. officinal Gater. و H. vulgare Lam. مى‌باشد.


مشخصات

هوفاریقون گیاهى است چندساله علفى با برگهاى متقابل بیضى كمى دراز. در پهنۀ برگها صدها نقطۀ شفاف غیر حاجب ماورا كه شبیه سوراخ است دیده مى‌شود به همین جهت این گونه را پرفرراتوم یعنى سوراخ‌سوراخ نامگذارى كرده‌اند. ولى در حقیقت سوراخ نیست بلكه پردۀ نازك شفاف است كه غده‌هایى مملو از مایع و شیرۀ قرمزرنگى است. گلها به رنگ سفید یا زرد به صورت منفرد در قلۀ ساقه به‌طور گروهى و مجتمع به صورت چترى در بالاى گیاه در ماههاى اردیبهشت تا مهر ظاهر مى‌شوند. گل آن كمى معطّر و داراى بویى شیبیه صمغ صنوبر است. میوۀ آن به شكل كپسول كه در داخل آن تخمها جاى دارند. این گیاه داراى گونه‌هاى زینتى با گلهاىدرشت بسیار زیبا است كه در گل‌كارى پرورش داده مى‌شود مانند گونۀ چینى و ژاپنى و علف چاى گل درشت و نظایر آن و چون خواص دارویى گونه‌هاى زینتى و به اصطلاح بستانى مورد توجه نیست، از ذكر شرح آنها خوددارى مى‌شود.

این گیاه معمولا در اغلب مناطق دنیا در اراضى لخت و قسمتهاى روشن‌شده و كم‌درخت جنگل‌ها و در خرابه‌ها مى‌روید. در ایران در دامنه‌هاى البرز، كرج، جادۀ چالوس، قره‌داغ یا آذربایجان غربى، جنگل على بولاغ، لاهیجان، طوالش، خراسان، غرب ایران، بروجرد، نهاوند، گرگان، گنبد قابوس، جنگل گلستان، مازندران درّه هراز، دره تالار و سایر مناطق دیده مى‌شود.

تركیبات شیمیایى

از نظر تركیبات شیمیایى وجود مواد عامله در برگها و سرشاخه‌هاى گلدار این گیاه اسانس روغنى فرّار و در حدود  ٧ / ٠ - ۵ / ٠  درصد از یك نوع گلوكوزید به نام هایپرین  ١ و یك مادۀ قرمزرنگ به نام هایپریسین  ٢ بخصوص در تخم آن مشخص شده است. به علاوه مقدار قابل ملاحظه‌اى در حدود  ١٢  درصد یك نوع تانن شبیه تانن چاى در برگهاى آن وجود دارد. 
در گزارش بررسیهاى شیمیایى دیگرى تركیبات شیمیایى هوفاریقون چنین آمده است: 
اجزاء عمده گیاه عبارت‌اند از ( ١١ / ٠ - ٠۶ / ٠ ) درصد اسانس روغنى فرّار، تانن، رزین و یك مادۀ رنگى به نام هایپریسین ( ۴۶۶ / ٠  درصد) . به علاوه در گیاه روتین، چند گلوكوزید، چند آلكالوئید، روغن ثابت، ویتامین C ، پروویتامین A و مواد رنگى دیگر از جمله پزودو هایپریسین  ٣ كاروتنوئید، كلرفیل  ۴ و یك مادۀ رنگى به رنگ قهوه‌اى مایل به قرمز مى‌باشد. عصارۀ آبى گیاه رشد باكترى به نام مایكوباكتریوم توبركولوزیس  ۵ را متوقف مى‌كند. در برگهاى گیاه در حدود  ٢  درصد روتین وجود دارد. در گلهاى آن  ٠٩۵ / ٠  درصد روتین و  ١ / ٠  درصد كوئرستین وجود دارد.مقدار تانن در ساقه‌هاى جوان گیاه  ٨ / ٣  درصد، در برگها  ۴ / ١٢  درصد و در گلها در حدود  ١۶  درصد مى‌باشد. 
اثر فیزلوژیكى گیاه مربوط به وجود اسانس، هایپریسین، كولین، تانن و نیكوتى‌نیك اسید  ١ در آن است.

خواص-كاربرد 

در نقطه‌هاى روشن برگ غده‌هایى وجود دارد كه مملو از شیرۀ قرمزرنگ مایل به قهوه‌اى است. در اروپا از این شیره به عنوان مؤثرترین دارو براى التیام زخمها، سوختگى‌ها و مالیدن به محلهایى از بدن كه پوست آن كنده شده است، استفاده مى‌كنند. برگهاى گیاه براى اسب مسموم‌كننده است. در هند از این گیاه به عنوان قابض، ضد كرم معده و روده، قاعده‌آور، مدّر و محلل استفاده مى‌كنند. 
طبق نظر حكماى طب سنتى هوفاریقون یا علف چاى از نظر طبیعت خیلى گرم و خشك است و از نظر خواص معتقدند كه محلل و خشك‌كننده است و گرفتگى‌ها را باز مى‌كند و اخلاط و لزجى‌ها را از هم مى‌پاشد. خوردن آن براى كزاز و باز كردن گرفتگى‌هاى معده و كبد و ازدیاد ترشح ادرار نافع است و قاعده‌آور و مسهل صفرا مى‌باشد. اگر دم‌كردۀ برگ آن با سركه رقیق و یا مستقیما عصارۀ برگ آن مرتبا تا  ۴٠  روز خورده شود، براى رفع درد ناحیۀ سرین و همچنین براى سیاتیك و نقرس مفید است. اگر تخم گیاه هر روز تا  ٢  گرم با عسل مخلوط و خورده شود براى سیاتیك بسیار نافع است. ضماد برگ آن براى پاك كردن و التیام زخمها و جراحتهاى شدید و وخیم و سوختگى آتش مفید است. پاشیدن گرد برگ براى پاك كردن زخمهاى متعفنه بسیار مؤثر است. دم‌كردۀ آن براى میگرن و سردردهاى عصبى و تأخیر در عادت ماهیانه زنان جوان، آسم مرطوب، صرع، هیسترى و تسكین اعصاب مفید است. مقدار خوراك آن تا  ۴  گرم است كه به صورت گرد مستقل و یا به صورت دم‌كرده یا جوشانده استفاده مى‌شود. براى تهیۀ دم‌كرده یا جوشانده  ۴٠ - ١٠  گرم برگ و گل را در  ١٠٠٠  گرم آب مى‌جوشانند یا دم مى‌كنند به‌طورى كه در هر فنجان كه خورده مى‌شود  ۴ - ١  گرم حد اكثر از جرم برگ یا گل داشته باشد. دم‌كردۀ  ٢  گرم از هریك از هوفاریقون، آویشن، بومادران براى هریك فنجان آب جوش براى رفع بى‌اختیارى ادرار نافع است. 

روغن هوفاریقون: گل خشك هوفاریقون  ١  واحد و روغن زیتون  ١٠  واحد. آن را در ظرفى مخلوط كرده مدت  ٢  ساعت روى آتش ملایم گذاشته گاه‌گاه به هم مى‌زنند و بعد مى‌گذارند  ٢۴  ساعت بماند پس از آن با فشار از پارچه‌اى گذرانیده صاف مى‌كنند. مالیدن این روغن براى رفع تشنج مفید است و در زخمها اثر ضدعفونى‌كننده دارد و در استعمال خارجى، در زخمها، جراحتها، ورمها، براى تسكین درد روماتیسم و لومباگو و به صورت روغن براى آفتاب‌زدگى و روغن زیبایى براى پوست مصرف مى‌شود. این روغن به نام St. John's wort oil معروف است. در فرانسه معمول است  ۵٠٠  گرم از سرشاخه‌هاى گلدار گیاه را گرفته خرد كرده و در یك لیتر روغن زیتون و نصف لیتر سركه سفید مى‌ریزند و مدت  ٣  روز در آفتاب مى‌خیسانند. سپس مخلوط را در حمام ماریه حرارت مى‌دهند تا سركه آن كاملا تبخیر شود و روغن بماند از این روغن قرمز براى مالیدن روى جراحت و سوختگى به عنوان ضدعفونى‌كننده مى‌مالند در التیام سوختگى بسیار مؤثر است. دم‌كردۀ آن در موارد كمى اشتها، اسهال ساده، قولنج كبدى و كلیوى، زردى، سنگ كلیه و كم‌خونى دختران جوان مصرف مى‌شود.

سایر تحقیقات جدید علمى كه در مورد گیاه چاى كوهى 

گیاه هوفاریقون یا چاى كوهى كه در امریكا به St. John's wort معروف است، از دو هزار سال پیش تاكنون به عنوان گیاه شفابخش بخصوص براى تسریع التیام زخم به كار مى‌رفته است، تا اینكه در تحقیقات جدید علمى دانشمندان به خاصیت احتمالى آن در مورد تحریك و تقویت سیستم دفاعى بدن پى برده‌اند. و هیجان‌انگیزترین خاصیت و ظرفیت درمانى آن در سال  ١٩٨٨  كشف شد و آن وقتى بود كه محققان دانشگاه نیویورك به فعالیت قابل ملاحظه این گیاه بر ضد گروهى از ویروسها شامل HIV  ١ كه عامل ایجاد سندرومهاى نارسایى سیستم دفاعى بدن ) AIDS(  ٢ است پى بردند. و پس از آن تاریخ تعدادى از بیماران مبتلا به AIDS دربارۀ اثر درمانى مثبتمصرف این گیاه در بهبود بیمارى آنها گزارشهایى داده‌اند. 
برگها و گلهاى گیاه چاى كوهى حاوى غده‌هایى است كه در اثر فشار با انگشتان، اسانس روغنى قرمزى از آنها خارج مى‌شود. در قرن اول میلادى طبیعى‌دان معروف ایتالیایى به نام Pliny خیس‌كردۀ چاى كوهى در شراب قرمز را براى درمان مارگزیدگى تجویز مى‌كرد. و پزشك یونانى Dioscorides این گیاه را در مصرف خارجى براى درمان سوختگى و در مصرف داخلى به عنوان مدّر، محرّك، افزایندۀ عادت ماهیانه و براى درمان سیاتیك و تبهاى نوبه‌اى (مالاریا) توصیه مى‌كرد. جالب این است كه در حدود دو هزار سال قبل شیخ الرئیس ابو على سینا و سایر حكماى ایرانى این گیاه را با نام هوفاریقون شناسایى كرده و براى درمان سیاتیك، نقرس، سوختگى، التیام زخمها و تحریك عادت ماهیانه و دهها ناراحتى دیگر توصیه و مصرف مى‌نمودند كه مشروح آن را در آغاز این بخش ملاحظه فرموده‌اید. 
در دوران رواج روش معروف پزشكى Doctorine of Signatures كه در آن مكتب با توجه به شكل گیاه آن را براى درمان بیمارى‌ها با علایم مشابه همان شكل مفید مى‌دانستند، چون گیاه چاى كوهى داراى عصارۀ قرمز خونى‌رنگ بود، معتقد بودند كه براى درمان خونریزى‌ها و التیام زخمها و بریدگى‌ها مفید است. 
در قرن شانزدهم دانشمند گیاه‌درمان آن عصر به نام John Gerard چاى كوهى را به عنوان پرارزش‌ترین داروها براى درمان زخمهاى عمیق توصیه مى‌كرد و در یادداشتهایش مى‌نویسد: گیاه مدّر است و بر ضد سنگ مثانه بسیار مفید مى‌باشد. اولین فارماكوپۀ لندن در سال  ١۶١٨  توصیه مى‌كند كه اگر گلهاى نیم‌كوب چاى كوهى را با روغنى مثلا روغن زیتون مخلوط نموده و مخلوط را مدت سه هفته در آفتاب بگذارند تنطور حاصل براى درمان زخمها مفید است و این روش معالجۀ زخم، طى چند قرن بر جو پزشكى انگلیس حاكم بوده است. 
در قرن هفدهم میلادى نیز گیاه‌درمان دیگر انگلیسى به نام Nicholas culpepper در یادداشتهایش چاى كوهى را به عنوان تنها داروى مؤثر براى درمان زخم نامبرده و اشاره مى‌كند كه اگر آن را با شراب جوشانیده و بخورند براى آسیبهاى داخلى مفید است و اگر آن را به صورت پماد درآورند براى باز كردن انسدادها و كاهش ورمها و بستن و به هم آوردن لبۀ زخمها بسیار مؤثر است. مهاجران اولیه گیاه چاى كوهى را با خود به امریكا وارد كرده و با تعجب مشاهده نموده‌اند كه بومیان سرخ‌پوست امریكا قرنهاست كه به‌طور مرسوم قبیله‌اى از نوعى از این گیاه كه در امریكا مى‌روید براىدرمان همان مواردى كه در اروپا معمول است، به كار مى‌برند و به عنوان تونیك براى درمان اسهال، تب، نیش مارهاى سمّى و التیام زخم و ناراحتى‌هاى پوستى مصرف مى‌كنند. 
در قرن نوزدهم Dr Charles Millspaugh پى به ارزش والاى درمان این گیاه برده و براى زخمهاى سربازان در جنگلهاى امریكا توصیه مى‌نموده است. 
در تمام دوران قرن نوزدهم كه روش پزشكى هوموپاتى  ١ روش مرسوم و معمول در امریكا بوده است. كلیۀ هوموپاتها از این گیاه براى درمان زخمها، آسم و نیش جانوران سمّى، سیاتیك، اسهال و بواسیر و انواعى از اشكال فلج، دارو تهیه و تجویز مى‌كردند. و هوموپاتهاى معاصر امریكا هم عینا چاى كوهى را براى همین موارد به كار مى‌برند. پزشكان محقق و پیشاهنگ و مبتكر امریكا در قرن نوزدهم نیز از این گیاه براى پیشگیرى كزاز و درمان زخمها و هیستریا در مورد ناراحتى‌ها و اختلالات عادت ماهیانه به سبب نیروى قاطع مؤثر آن روى سیستم اعصاب مركزى و نخاع استفاده مى‌كردند. اخیرا به علت اینكه در سال  ١٩٧٧  سازمان نظارت بر خوراك و دارو در امریكا مصرف چاى كوهى را غیر قابل اطمینان اعلام كرد، بین كارشناسان گیاه‌درمانى امریكا دودستگى ایجاد شده است. 
زیرا برخى تحقیقات نشان مى‌دهد كه گاوهایى كه مقدار زیادى از این گیاه خورده‌اند پوست بدن آنها در برابر تابش اشعه آفتاب حساس شده و تاولهایى ناشى از سوختگى در پوست ایجاد شده است. و عده‌اى این عارضه را در مورد انسان بخصوص اشخاصى كه داراى پوست حساس هستند نیز قابل تسرى مى‌دانند و این دسته از كارشناسان گیاه‌درمانى امریكا مصرف داخلى این گیاه را براى اشخاصى كه داراى پوست حساس هستند توصیه نمى‌كنند ولى معتقدند براى بقیه اشخاص اشكالى ندارد. و در عین حال عدۀ زیادى از كارشناسان گیاه‌درمانى معاصر امریكا به این نظریه معتقد نیستند و مى‌گویند بیش از  ٢٠٠٠  سال است كه این گیاه در مصرف داخلى براى درمان بیمارى‌ها در مورد افراد مختلف به كار رفته و عوارض خطرناكى نداشته است، بنابراین حالا نیز مصرف آن را براى انسان بدون اشكال مى‌دانند و گیاه را به صورت مصرف خارجى براى درمان زخمها و به صورت مصرف داخلى براى سیاتیك،بى‌خوابى، گرفتگى‌هاى عادت ماهیانه، سردرد، سرماخوردگى، ناراحتى‌هاى سینه‌اى و به عنوان آرام‌بخش مفید مى‌دانند و توصیه مى‌كنند. 
گیاه چاى كوهى به‌طور گسترده و دقیق در روسیه و آلمان تحت پژوهش و تحقیق قرار گرفته است. این پژوهشها نشان داده است كه گیاه داراى مقدار زیادى مواد شیمیایى فعال به نام Flavonoids با ظرفیت ایجاد تعادل در سیستم دفاعى بدن مى‌باشد. و در عین حال در گیاه ماده شیمیایى فعّال دیگرى به نام هایپریسین وجود دارد كه داراى فعالیت ضد ویروس و ضد افسردگى است. تحقیقات دیگرى براى گیاه چاى كوهى آثار ضد باكترى و ضد قارچ و ضد التهاب را تأیید مى‌كند.

چاى كوهى براى درمان ایدز  ١  

یكى از آثار هیجان‌انگیز و جالب چاى كوهى اثر مادۀ شیمیایى فعّال هایپریسین بر ضد ویروس ایدز است. یك پژوهش علمى كه گزارش نتایج آن در نشریه: Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است حاكى از آزمایشهایى است كه در این مورد در لوله‌هاى آزمایشگاهى در مورد جانوران به عمل آمده است. این آزمایشها نشان مى‌دهند كه گیاه با سمیت كم، آثار قابل ملاحظه‌اى بر ضد ویروسهایى مشابه HIV یعنى ویروس ایدز دارد. 
ابتدا موشهاى آزمایشگاهى با ویروسهایى كه ایجاد بیمارى لوكمیا ) Leukemia( مى‌كنند تزریق شده و سپس یك تزریق از عصارۀ گیاه چاى كوهى شده‌اند و این تزریق صددرصد از بروز بیمارى در آنها جلوگیرى كرده است. و در آزمایشهایى كه عصارۀ گیاه از راه دهان به موش داده شده است نیز همین اثر جالب را نشان داده است. 
پژوهشها نشان مى‌دهد كه عصارۀ گیاه از سد خونى مغزى عبور مى‌كند كه این خاصیت براى درمان ایدز بسیار مهم است زیرا ویروس ایدز اغلب به مغز حمله مى‌كند. این خواص گیاه هیجانى بین دانشمندان ایجاد كرده و موجب شده كه عده‌اى از آنها این گیاه را در مورد انسانهاى مبتلا به ایدز نیز به كار برند. نتایج این تحقیقات هنوز تا تاریخى كه این كتاب نوشته مى‌شود منتشر نشده است ولى نتایج مراحل اولیه مقدماتىپژوهشها در نشریه اخبار درمان ایدز  ١ در سال  ١٩٨٩  منتشر شده كه بعضى از آنها تا حال آثار مثبتى بر ضد ویروس ایدز نشان داده است و بیماران بهبودى محسوسى یافته‌اند به این معنى كه فعالیت سیستم دفاعى آنها محسوسا افزایش یافته، وزن آنها زیاد شده، اشتها بهتر شده و انرژى بیشترى یافته‌اند. این اخبار هرچند مقدماتى است ولى بسیار هیجان‌انگیز مى‌باشد ولى به‌هرحال هنوز باید با احتیاط تلقى شود و ما دام كه پژوهشهاى علمى به‌طور كامل مراحل قطعى خود را طى نكنند، با اینكه آزمایشهاى مقدماتى امیدبخش است، نمى‌توان ادعا كرد كه چاى كوهى براى درمان ایدز مؤثر است. معمولا به بیماران مبتلا به این بیمارى كه براى آزمایش داوطلب مى‌شوند خود گیاه داده نمى‌شود بلكه از عصارۀ گیاه كه عیار آن استاندارد شده باشد، داده مى‌شود.

چاى كوهى از نظر درمان زخمها 
مطالعات متعددى آثار چاى كوهى براى درمان زخم را تأیید مى‌كند. مادۀ شیمیایى هایپریسین و سایر مواد آنتى‌بیوتیك موجود در اسانس روغنى قرمزرنگ گیاه ممكن است براى پیش‌گیرى عفونت زخمها مفید باشد و به علاوه مواد شیمیایى Flavonoids موجود در گیاه ظرفیت گیاه را براى تحریك و تقویت سیستم دفاعى بدن افزایش داده و براى كاهش التهاب زخمها كمك بسیار مؤثرى مى‌كند.

یك پژوهش جدید در آلمان نشان مى‌دهد كه در مقایسه با درمانهاى معمولى با سایر مواد شیمیایى، استفاده از گیاه چاى كوهى مدت التیام زخم و سوختگى را خیلى كوتاه مى‌كند و جاى زخم نیز خیلى كمتر باقى مى‌ماند. این فرآورده در حال حاضر بیشتر در بازارهاى آلمان عرضه مى‌شود.

چاى كوهى به عنوان داروى ضد افسردگى 
تحقیقات نشان مى‌دهد كه مادۀ شیمیایى هایپریسین موجود در چاى كوهى ممكن است در ابعاد فعالیت ماده‌اى به نام MAO  ٢ دخالت كرده و آن را به مهاركنندۀMAO  ١  تبدیل كند. مهاركننده‌هاى MAO گروه مهمى از داروهاى ضد افسردگى مى‌باشند. در یك پژوهش كوچك در آلمان كه  ١۵  نفر زن به منظور درمان افسردگى تحت معالجه قرار گرفته‌اند، پس از اینكه به آنها چاى كوهى داده شد محسوسا بهبود یافتند، اشتهاى آنها افزایش یافت، به زندگى بسیار علاقه‌مند شدند و اعتماد بنفس خود را بازیافتند و خواب آنها خوب شد. ولى باید توجه داشت كه این گیاه درمان فورى براى افسردگى نیست و طبق پژوهشهاى یك كارشناس گیاه‌درمان آلمانى به نام دكتر Rudolph Fritz Weiss اثر چاى كوهى براى درمان افسردگى فورى نیست و شاید 3-2 ماه طول بكشد تا اثر آن ظاهر شود.

مقدار مصرف 
براى درمان احتمالى ایدز با پزشك مطلع و واردى مشورت كنید تا مقدار استاندارد عصاره را در اختیار شما قرار دهد و یا داوطلب آزمایش در یكى از كلینیكهاى درمان آزمایشى این بیمارى بشوید.

براى التیام زخم پس از اینكه محل زخم با آب و صابون كاملا تمیز شد برگها و گلهاى تازۀ له‌شدۀ گیاه را روى زخم بگذارید. براى تهیۀ دم‌كرده براى معالجه افسردگى و احتمالا تحریك سیستم دفاعى بدن  ٢ - ١  قاشق مرباخورى سرپر گیاه خشك را در یك پیمانه ( ٢٢٠  گرم) آب جوش  ١۵ - ١٠  دقیقه خیس كنید و تا  ٣  پیمانه در روز بخورید. طعم آن ابتدا كمى شیرین و سپس تلخ و قابض است. به شكل تنظور  ۴ / ١  تا یك قاشق مربّاخورى  ٣  بار در روز مصرف شود. این گیاه به كودكان زیر دو سال نباید داده شود و براى كودكان بزرگتر و افراد مسنتر از  ۶۵  سال از مقدار كم شروع و بتدریج تا حد مجاز و لازم اضافه گردد.

فاكتورهاى ایمنى 
مهاركننده‌هاى MAO در تركیب با بعضى خوراكى‌ها ممكن است در ابعاد خطرناكى فشار خون را بالا ببرد و علایم آن سردرد، سفتى گردن، آشفتگى و قى و سردى پوست بدن مى‌باشد. البته قدرت تأثیر گیاه در مقدار مجاز به قدرت مهاركننده‌هاى MAO دارویى تجارتى نیست ولى مع هذا توصیه مى‌شود اشخاصى كهاز این گیاه استفاده مى‌كنند نباید از داروهاى Amphetamines  ١ ، مخدّرها، و از اسیدهاى آمینه Tryptophan ، Tyrosine و قرص‌هاى ضد باردارى، بخورهاى ضد آسم، از داروهاى ضد سرماخوردگى و تب ینجه استفاده كنند. و به علاوه باید از خوردن قهوه، كالباس، ماست، شوكولات، باقلا و خوراكهاى دودى نظیر ماهى دودى و خوراكهاى شور مانند خیارشور خوددارى كنند. 
در مواردى كه چاى كوهى به عنوان علوفه دارویى به دامها داده مى‌شود ماده شیمیایى هایپریسین زیر پوست دام جمع مى‌شود و زیر تابش اشعه آفتاب ایجاد سوختگى و تاول مى‌نماید. حتى در مواردى كه به جانوران آزمایشگاهى به مقدار زیاد ماده شیمیایى هایپریسین تزریق شده و زیر تابش اشعه آفتاب قرار داده شده‌اند، مرده‌اند. ولى تحقیقات دانشمندان نشان مى‌دهد در مصارف این گیاه براى انسان در صورتى كه در حد مجاز توصیه شده، مصرف شود ایجاد عوارض پوستى در برابر اشعه خورشید نمى‌كند مگر در پوستهاى خیلى حساس كه معمولا از دیگران در مقابل اشعه خورشید حساستر باشند. به همین دلیل اشخاصى كه از این گیاه استفاده مى‌كنند، شبیه اشخاصى كه از آنتى‌بیوتیك تتراسایكلین  ٢ استفاده مى‌كنند باید حتى الامكان دور از تابش اشعه آفتاب باشند. طبق گزارش‌هاى تحقیقاتى بین بیماران مبتلا به ایدز كه از این گیاه مصرف كرده‌اند، فقط برخى از آنها كمى سرگیجه، حساسیت در مقابل اشعه آفتاب، آشفتگى و اسهال داشته‌اند. 

سازمان نظارت بر خوراك و دارو در امریكا در مورد عوارض جانبى این گیاه كمى سردرگم مى‌باشد. پس از اینكه ابتدا در سال  ١٩٧٧  مصرف آن را مضّر اعلام كرد، مدّتى پس از آن نظر خود را اصلاح و اعلام كرده است كه مصرف این گیاه مخلوط با ورموت در حد مجاز توصیه شده بدون اشكال است. به استثناى زنان باردار و مادران شیرده و كودكان زیر دو سال براى سایر اشخاص سالم كه مبتلا به فشار خون نیستند و از مهاركننده‌هاى MAO و سایر داروها و خوراكهاى معارض با مصرف این گیاه استفاده نمى‌كنند استفاده از چاى كوهى در حد مجاز توصیه شده، بلامانع مى‌باشدو بیماران مى‌توانند زیر نظر پزشك مصرف نمایند و اگر در حین مصرف كمى سردرد، یا سفتى گردن، آشفتگى و یا عوارض دیگرى داشتند مصرف دارو را قطع كنند و اگر عوارض جانبى بالا مدتى ادامه داشت به پزشك مراجعه كنند.

منبع:معارف گیاهی 5

برچسب ها: خواص هوفاریقون - چاى كوهى ، داروى ضد افسردگى ، درمان ایدز ، گرفتگى‌ هاى معده و كبد ، سیاتیك و نقرس ، میگرن و سردردهاى عصبى ، رفع بى‌ اختیارى ادرار ،




 
آپلود عکس


script language=